19.9.09

The shawshank redemption

சுவர்களும் இருட்டும் எப்போதுமே கொடுமையானவை, தனிமை விரும்பிகளுக்குக் கூட கொடுமையானது சிறைச்சாலை சுவர்கள். அந்த சிறைச்சாலை சுவர்களுக்குள் அடைக்கப்படும் மணிதன் ஒருவனுக்கு வழங்கப்படும் அல்லது எடுக்கப்படும் மீட்பு நடவடிக்கைதான் The Shawshank Redemption. சில சினிமாக்கள் நம்மை அதன் போக்கோடு இழுத்துச் செல்லும். சில சினிமாக்கள் நம்மை துரத்தியணுப்பிவிடும்.சில முடிந்தவுடன் நம்மோடே பல நாட்கள் பயணிக்கும். சில சினிமாக்கள்,திரையில் ஒரு கதாபாத்திரம் அழுதால் நம்மை அழவைத்து, சிரித்தால் சிரிக்கவைத்து, நம்மை பாதிக்கும், இதுவும் அந்த வகை சினிமா தான்.
தன் மனைவி,தன் நண்பனுடன் தொடர்பு கொண்டிருப்பாளேயானால் ஒரு கனவன் என்ன செய்வானோ அதைத்தான் நாயகனும் செய்கிறான். அதற்காக அவனுக்கு இரட்டை ஆயுள் தண்டனைகள் வழங்கப்படுகின்றன. ஆனால் தான் அந்தக் கொலைகளைச் செய்யவே இல்லை தான் ஒரு அம்மாஞ்சி என்கிறான் அவன். நீ அம்மாஞ்சியோ இல்லை அப்பாவியோ அதெல்லாம் தெரியாது உனக்கு இரட்டை ஆயுள்தணடனை அவ்ளோதான்.
சிறைக்குச் செல்கிறான், நான் நல்லவன் நான் வீட்டுக்குப் போவனும், நான் வீட்டுக்குப் போவனும் என்று சப்பாணி கணக்காக அழும் ஒரு குண்டனுக்கு நேரும் கதியைப் பார்த்து மௌனமாகிறான். காலையில் எழுந்து இரவில் உறங்கி மீண்டும் காலையில் எழுந்திருக்கும் ஒரு அற்புதமான நாளில் சிறையில் இருக்கும் இன்னொரு பெரிய தலையோடு பழகுகிறான். அந்த தலை, சிறைச்சாலைச் சுவர்களுக்குள் வியாபாரம் செய்யும் ஒரு மறைமுக வியாபாரி. அவனிடம் இவன் ஒரு மிகச்சிறிய பொருளை எனக்கு வரவைத்து தர முடியுமா எனக் கேட்கிறான். அந்த பொருளை வைத்து “நீஅந்த வேலையைச் செய்யனும்னா600வருஷம் ஆகும்” என்று கூறிவிட்டு வாங்கிதருகிறான். அந்த தலை மட்டும் தான் அந்தச் சிறையில் இருக்கும் ஒரே குற்றவாளி, மற்றவர்கள் அனைவரும் அம்மாஞ்சிகள் தான்.
அந்த சிறை வார்டனுக்கு கட்டாயம் எல்லா கைதிகளும் பைபிள் படிக்க வேண்டும். அது அவர்களை பரிசுத்தமாக்கும். இன்னொரு வயது முதிர்ந்த கைதி, சிறை நூலகத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பாளர், அந்த சிறையை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் சிறைக்குள்ளேயே ஒரு கொலை செய்யுமளவிற்கு அவர் அந்தச் சிறையோடு ஒன்றிப்போயிருக்கிறார். இன்னொரு கும்பல் இருக்கிறது, காமக் கொடூரக் கும்பல்.
நம்ம ஹீரோவுக்கு ஒரு துறையில் பழம் தின்று கொட்டை போடுமளவுக்கு அணுபவம். ஆனால் பழம் தின்று முடித்தவுடனேயே சிறையில் போட்டுவிடுகிறார்கள், கொட்டை போட முடியவில்லை. அந்த அனுபவம் அவனுக்கு சில வசதிகளை அளிக்கிறது கூடவே ஆப்பும். அவனுக்கு ஒரு விநோத பழக்கம் இருக்கிறது, சின்னச் சிறு கற்களை எடுத்து இழைத்து இழைத்து சிற்பம் செய்வது. கூடவே ஒரு சினிமா நடிகையின் மீதான காதல் அவள் புகைப்படத்தின் கண்முன்னால் விழிப்பது வரை அவனை இழுத்து விடுகிறது, மெல்ல மெல்ல காலம் ஓடுகிறது, நடிகைகளும் மாறுகிறார்கள் அவர்களின் படங்களும் மாறுகிறது, ஆனால் அதே சிறை அதே கைதிகள்,சில புதிய கைதிகள்.
அப்படி ஒரு புதிய கைதி வருகிறான். அவன் ஹீரோ குரூப்போடு சேருகிறான். அவனுக்கு படிக்கச் சொல்லி கொடுக்கிறான் ஹீரோ. (ஹீரோவுக்கு கிடைக்கும் வசதிகளில் ஒன்று நூலகத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு) அந்த புதிய கைதியின் மூலமாக அவன் உண்மையிலேயே அம்மாஞ்சிதான் என நிரூபிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஆனால் மரத்தடியில் ரசித்தபடி முதல் மிடறு காப்பியை குடிக்கப் போகும் போது மரத்திலிருந்து காக்கை சரியாக குறிபார்த்து காப்பியில் எச்சம் போட்டதைப் போல ஆகிவிடுகிறது. அவனுக்கு மீட்பு கிடைக்காமல் போய்விடுகிறது, அவன் எப்படி மீட்கப்படுகிறான் என்பதுதான் மீதிக்கதை.
அவன் சிறைக்கு வந்து எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிறது என்பதைக் காட்ட பயண்படுத்தப்படும் நாட்காட்டி அந்த பெருந்தலைதான், பத்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அவர் வெளியே செல்ல வாய்ப்பு வழங்கப்பட விசாரிக்கப்பவதும். மீண்டும் அடைக்கப்படுவதுமாய் இறுதியில் அவர் பேசும் வசணங்கள் ஆர்ப்பாட்டமில்லாத களேபரங்கள், ”நானும் இந்தச் சிறையோடு ஒன்றிப்போய்விட்டேன்,” ”இந்தச் சிறையில் இருக்கும் ஒரே குற்றவாளி நான்தான்”, “………………. So, I’m here” ,மணுஷனாய்யா இவரு?இவர் கூட நடிக்க மத்தவங்க எல்லாம் எப்படிதான் ஒத்துக்குறாங்கன்னு தெரியல, மத்தவங்க எல்லாம் இவருக்கு முன்னாடி காணாம போயிடராங்க.
தன்னம்பிக்கையை ஊட்டும் தலை சிறந்த படைப்பாக இந்தப் படத்தைக் கூறலாம்.

Children Of Heaven

சிறு வயதில் நீங்கள்,பெரியவர்களால் நுழைய முடியாத மறைவான உலகத்தில் தலைமறைவு காரியங்களைச் செய்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் தங்கையோ,அண்ணனோ செய்த தவறை பெற்றோரிடமிருந்து மறைத்து காப்பாற்றியிருக்கிறீர்களா?  Children Of Heaven படத்தைப் பார்த்தால் உங்கள் சிறு வயது நினைவுகள் கிளறப்படுவதை உங்களால் தடுக்க முடியாது.
ஒரு குட்டிச்சிறுமியின், பிய்ந்து போன வெளிர்சிகப்பு நிற ஷூ தைக்கப்படுவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் கதை,அந்த சிறுமியின் அண்ணனின் ஷூ பிய்ந்து போவதில் முடிகிறது.ஒரு சிறுமியின் ஷூ காணமல் போனால் ஓர் ஏழ்மை குடும்பத்தின் அண்ணனும் தங்கையும் என்ன செய்வார்கள் என்பதுதான் இந்த படத்தின் ஒருவரிச் சுருக்கம்.

தன் குடும்பத்தின் வறுமைச்சூழலை தெரிந்து வைத்திருக்கும் அண்ணன், தன் தங்கையின் பிய்ந்து போன செருப்பைத் தைக்க எடுத்துச் செல்கிறான், தைத்துக்கொண்டுவரும் வழியில் அந்தச் செருப்பை தொலைத்துவிடுகிறான்.தங்கையிடம் தொலைந்துபோன செருப்பை தான் எப்படியும் கண்டுபிடித்து தருகிறேன், அப்பாவிடம் கூறிவிடாதே என்று கெஞ்சுகிறான்,மறுநாள் எப்படி அவள் பள்ளிக்கு ஷூ இல்லாமல் செல்வது என்று அவர்களுக்குள் நடக்கும் அந்த மூன்று நிமிடக் காட்சி உண்மையிலேயே கவிதை. அவர்களின் உள்மனக் குரல் ஒலிக்காமல், மௌன மொழியில் காட்சி அமைந்திருந்தால், இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்
அண்ணனின் ஷூவை அவள் பள்ளிக்குப் போட்டுச்சென்று அவள் பள்ளிமுடிந்ததும் அவனிடம் ஷூவைக் கொடுக்க வேண்டும் அவன் அதைப் போட்டுக் கொண்டு அவனது பள்ளிக்கு ஓட வேண்டும், இதுதான் அவர்களது ஒப்பந்தம். முதல் நாள் அவள் பள்ளிமுடிந்ததும் ஓடிவரும் காட்சியில் கேமிராவின் துரத்தல் அப்பட்டமாய் தெரிந்தாலும், அதன் அழகான கட்டமைப்பை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். அவள் முதலில் ஓடத்துவங்கும் போது ஆக்டிவ் ஸ்பேஸ் அதிகமாகவும், ஓட ஓட ஆக்டிவ் ஸ்பேஸ் குறைந்து பேஸிவ் ஸ்பேஸ் அதிகமாக துவங்குவது, அவள் போக வேண்டிய தூரத்தையும் அவளது வேகத்தையும் நமக்கு சொல்லாமல் சொல்கிறது
அந்த பிய்ந்து போன ஷூவை அவள் தேடுவதும் அதைக் கண்ட பிறகு, அவள் அண்ணனோடு ஷூ மீட்பில் இறங்க அந்த ஷூவின் தற்போதைய சொந்தக்காரியைப் பார்த்துவிட்டு மௌனமாக திரும்புகிறார்கள். நகரத்திற்கு சென்று தோட்ட வேலை செய்தால் அதிக வருமானம் கிடைக்குமென்று நகரத்துக்குத் தந்தை செல்ல அவருக்கு உதவியாக அண்ணனும் கூடச் செல்கிறான்(தங்கைக்கு ஷூ வாங்க).
ஷூமாற்றுக் களேபரத்தில் தினமும் பள்ளிக்குத் தாமதமாகப் பள்ளிக்குச் செல்பவனை ஒரு ஆசிரியர் கண்டித்து வீட்டுக்கு துரத்துகிறார். ஷூவை அண்ணனுக்கு மாற்றிக் கொடுக்க தங்கை ஓடும்போது ஷூ கழற்றிக் கொண்டு கால்வாயில் விழுவதும் அதைத் துரத்திக் கொண்டு அவள் ஓடுவதும் என்று, இருவரும் மாறி மாறி ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.இந்த ஓட்டத்துக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க அண்ணன் ஓடுவதற்கு முடிவெடுக்கிறான்..
பள்ளிகளுக்கு இடையில் நடக்கும் மாரத்தான் ஓட்டப் பந்தயத்தில் மூன்றாம் இடம் பெறுபவருக்கு ஷூ பரிசு என அறிவிக்கப்படுகிறது. முதல் இரண்டு இடங்களைப் பற்றி படத்தில் சொல்லப்பட்டாலும் நமக்கு அதெல்லாம் முக்கியம் இல்லை என்ற மனநிலைக்கு நாம் வந்து சேர்கிறோம். நமக்கு முன்பாகவே அவனும் அந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கிறான். ஓடோடி வந்து தங்கையிடம் மூன்றாம் பரிசைப் பற்றிச் சொல்கிறான். நீ மூன்றாம் இடம் வராவிட்டால் என்ன செய்வது என்று தங்கையின் கேள்விக்கு நிச்சயமாய் நான் மூன்றாவது இடம் வருவேன் என்கிறான். போட்டி துவங்குகிறது ஓடுகிறான் ஓடுகிறான் மூண்றாவது இடத்தை நோக்கி ஓடுகிறான். முதாலாவதாக ஓடி வருகிறான் தனக்கு முன்னால் வேண்டுமென்றே இருவரை முந்த விடுகிறான். எதிர்பாராத விதமாய் மூண்றாம் இடம் போகிறது, மூன்று, நான்கு ஹூம் ஹூஹும் ஓடு!ஓடு!!.இப்போது ஓடாவிட்டால் இருவரும் ஓடிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டியதுதான்.-இந்தக் குரல் சத்தியமாக என் மண்டைக்குள் ஒலித்தது- திடீரென வரும் காட்சிகளில் படத்தின் முடிவு மூன்றாவது இடத்தை நோக்கி என்பது புரிகிறது. நான் மூன்றாவது இடமா? என்று கேட்டுவிட்டு வெற்றியாளனாகக்கூட அவன் மகிழ்ச்சியடையாமல் தலை கவிழ்ந்து நிற்கும் இடத்தில் மனம் என்னமோ செய்கிறது. அவன் தங்கையிடம் வந்து அவனது பிய்ந்து போன ஷூக்களை கழற்றிப் போடுகிறான், தொட்டியிலிருக்கும் மீன்கள் அவன் கால்களை முத்தமிடுகின்றன.

இது பெரியாரின் வெற்றி

தந்தை பெரியார் அவர்கள் – பெரியார் திடலில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டபோது – அப்போதும் முதல்வராக இருந்த தலைவர் கலைஞர் அவர்கள்,
தந்தை பெரியார் அவர்கள் தமது வாழ்நாளின் இறுதியில் அனைத்துச் சாதியினரையும் அர்ச்சகர் ஆக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்; அதற்காகப் போராட்டம் நடத்த வேண்டும் என்றும் பிரகடனம் வெளியிட்டிருந்தார். இன்று அவரது விருப்பம் நிறைவேற்றி வைக்கப்படாத நிலையில் நாம் அவரை அடக்கம் செய்கிறோம். பெரியாரின் நெஞ்சில் ஒரு முள் போல அந்த நிறைவேற்றப்படாத அறிவிப்போடு சேர்த்து அவரை நாம் அடக்கம் செய்கிறோம் - என்று கண்களில் நீர் பனிக்க – துக்கம் தொண்டையை அடைக்க தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.

2006ல் தி.மு.கழகம் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றபின் மளமளவென்ற பெரியார் கொள்கைகள் பலவற்றை – திராவிடர் இயக்கக் கொள்கைகள் பலவற்றை நிறைவேற்றி வைப்பதில் தீவிரம் காட்டினார் கலைஞர். அதனையொட்டி - பெரியாரின் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளாக – அவர் காலத்திலேயே நிறைவேற்றப்படாமல் போய்விட்ட – அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்ற அவரது இறுதி ஆசையை சட்டமாக்கினார்.
சட்டமாக்கியதோடு நின்றுவிடவில்லை. அவர் திருவண்ணாமலை, பழநி, மதுரை, திருச்செந்தூர், திருவரங்கம், திருவல்லிக்கேணி ஆகிய ஆறு இடங்களில் அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகளை அமைத்துத் தந்தார். இந்தப் பள்ளிகளில் தலித்துகள் உள்ளிட்ட அனைத்துச் சாதிகளைச் சேர்ந்த பெற்றோரும் தங்களது பிள்ளைகளைச் சேர்க்க ஆர்வம் காட்டினர்.
இன்று தமிழகத்தின் பல்வேறு கோயில் களிலும் அர்ச்சகர்களாக இருக்கும் எத்தனை பேருக்கு அர்ச்சனைக்குரிய மந்திரங்கள் முழுமையாகத் தெரியும் என்பது சந்தேகத்துக் குரியதே! எத்தனை பேர் முறையாக இதற்காக சிறந்த குருக்களிடம் பயிற்சி பெற்றவர்கள் என்பதும் கேள்விக்குரியதே. ஆனால் - கலைஞர் அரசு உருவாக்கிய அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகளில், கோயிலின் அமைப்பு முறைகள், வேதங்கள், ஜோதிடம், அர்ச்சனை செய்யும் முறை, ஆகமங்கள், கிரந்தம், திருக்குறள், பன்னிரு திருமறைகள், சைவத் தமிழ் இலக்கியங்கள், தேவாரம், திருவாசகம் போன்றவை கற்பிக்கப்பட்டு, பயிற்சியும் அளிக்கப்படுகிறது!

ஒரு சாதியினர் மட்டுமே அர்ச்சகர் ஆகமுடியும் என்ற உயர்சாதி ஆதிக்கத்தின் அடிப்படையில் அர்ச்சகர்கள் ஆனவர்கள், மன்னனுக்குப் பிறகு அவரது மகன் மன்னன் ஆவது போல – பரம்பரை பாத்தியதையின் பெயரால் – முறையான பயிற்சியோ – சமயப் பற்றோ – அது தொடர்பான விஷய ஞானமோ இல்லாமலே, ஆட்டமேடிக் அர்ச்சகர்களாக வாய்ப்புப் பெற்று தங்களுக்குத் தெரிந்த அளவில் மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சித்து வந்தார்கள். பொதுமக்களும் – தங்களுக்குப் புரியாத சமஸ்கிருத மொழியில் அர்ச்சனை நடத்தப்படுவதால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு – கண்மூடித்தனமாக – நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமே வழிபட்டு வந்தார்கள்.

கலைஞர் அரசு – அர்ச்சகர்களுக்கு உரிய தகுதிகளோடு – திறமை மிக்க அர்ச்சகர்களை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறது.
அதுமட்டுமா? இந்தப் பள்ளிகளில் படிக்கும் பலரும் பட்டதாரிகளாகவும், ஜோதிடம், இசை, சிற்பக்கலை என ஒவ்வொரு துறையில் தேர்ந்தவராகவும் உள்ளனர் என்று ஆனந்தவிகடன் (25.6.2008) ஏடு பெருமையோடு குறிப்பிடும் அளவுக்கு இந்தப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்கள் பல்துறை வித்தகர்களாகவுமிருக்கிறார்கள்.

இது பெரியாரின் வெற்றி - என்ற தலைப்பிட்டு விகடன் வெளியிட்டுள்ள சிறப்புக் கட்டுரை வருமாறு:-


பெரியாரின் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளை நீக்கிவிட்டேன் என்று முதல்வர் கருணாநிதி நெகிழ்ச்சியோடு அறிவித்த திட்டம்தான் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம். இதையடுத்து தமிழகத்தில் திருவண்ணாமலை, பழனி, மதுரை, திருச்செந்தூர், திருவரங்கம், திருவல்லிக்கேணி ஆகிய ஆறு இடங்களில் அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகள் அமைக்கப்பட்டன.

எப்படி இருக்கிறது அர்ச்சகர் பயிற்சி என்று அறிய, முதல் ஆண்டு பயிற்சியை முடித்த திருவண்ணாமலை பள்ளிக்குச் சென்றோம்.
எட்டாம் வகுப்பு பாஸ் செய்திருந்தாலே போதும், இந்தப் பள்ளியில் சேர்ந்து விடலாம். ஆனால், இந்தப் பள்ளியில் படிக்கும் பலரும் பட்டதாரிகளாகவும் ஜோதிடம், இசை, சிற்பக் கலை என ஒவ்வொரு துறையில் தேர்ந்தவராகவும் இருக்கிறார்கள்.

தமிழகத்தில் பெரியார் தலைமையில் நடைபெற்ற சமூக நீதிக்கான போராட்டத்தில் கிடைத்த பல வெற்றிகளில் இது முக்கியமானது. இவ்வளவு சிறப்பான திட்டத்தின் பயனை அனுபவிக்கும் முதல் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன் என்பதில் எனக்கு நிறைய மகிழ்ச்சி. இப்பயிற்சியில் நான் அடிப்படையாகக் கற்றுக் கொண்ட விஷயம் ஒழுக்கம். பூசை செய்யும் முறைகளில் ஆகம விதிகளையும் நெறி முறை களையும் கற்றுக் கொண்டேன். வாழ்க்கையிலும் அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பேன் என்கிறார் விஜயசங்கர் என்கிற மாணவர்.

இப்படியொரு புரட்சிகரமான மாற்றத்தில் என்னுடைய பங்களிப்பும் சிறிய அளவிலாவது இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். இதனாலேயே நான் படித்துவந்த பி.காம்., படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு, இந்தப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்ந்திருக்கிறேன் என்கிறார் பிரபாகரன்.
நாங்கள் இந்தப் பயிற்சியில் கோயிலின் அமைப்பு முறைகள், வேதங்கள், ஜோதிடம், அர்ச்சனை செய்யும் முறை, ஆகமங்கள், திருக்குறள், பன்னிரு திருமுறைகள், சைவத் தமிழ் இலக்கியங்கள், தேவாரம், திருவாசகம் என பலவற்றைப் படித்துள்ளோம். தமிழ், சமஸ்கிருதம் என இரு மொழிகளிலும் பூசை செய்ய எங்களால் இயலும். என்றாலும், தமிழில் அர்ச்சனை செய்வதையே நான் சிறப்பாகக் கருதுகிறேன் என்கிறார் தர்மேந்திரன்.

இம்மாணவர்களுக்குத் தமிழ் இலக்கியங்களைப் புலவர் மு.சொக்கப்பனும், சைவ ஆகமங்களை எஸ்.எஸ்.ராமகிருஷ்ண னும் போதிக்கின்றனர்!

- என்கிறார் விகடன் கட்டுரையாளர்சுப.தமிழினியன்!அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆனால் – கோயிலின் புனிதம் கெடும் – சாமிக்குப் புரியாது – ஆகமங்களுக்கு அது விரோதமானது என்று இதுவரை கூப்பாடு போட்டு வந்த குறுக்குச்சால் ஓட்டிகள் இனியாவது தங்களது பழைய – துருப்பிடித்த – மூடநம்பிக்கைகளை கைவிட்டு – பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல – என் பதை ஒப்புக் கொண்டு – இந்தப் புதுமையை புரட்சியை வரவேற்கத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்று நம்புவோமாக!

(முரசொலி மற்றூம் விடுதலை இதழில் என்னுடைய கட்டுரையை முழுதுமாக மேற்கோள் காட்டி சின்னக்குத்தூசி எழுதிய கட்டுரை இது.)